ช่วงนี้มีแต่เรื่องมากมายเข้ามาประเดประดังจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ..
นี่คือบทความจากใจเราจริง ๆ เราไม่ได้แกล้งทำแต่อย่างใด.. 
.
.
.
ทำไม..ทำไม..ทำไม.. ทำไมถึงผิดตลอด ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย???
มีอะไรก็ตะคอกใส่หนูตลอด ทั้ง ๆ ที่หนูไม่ได้ผิดอะไรเลย
ตอนนั้นเราอยู่บีทีเอส มีคนโทรมาแล้วในบีทีเอสเสียงมันดัง
.
เรา - "อะไรนะ อะไรนะ?"
คนนั้น - "ก็บอกว่าอยู่ไหนแล้วไง!!!! โอ๊ยอะไรกันหูหนวกหรือไงแค่นี้ก็ไม่ได้ยิน!!!"
เรา - "........หนูขอโทษค่ะ"
.
ตอนนั้นน้ำตาเราแทบไหล มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งนี้ครั้งแรก....
............แต่มันเป็นมา8ปีแล้ว
ทำไม.. ทำไมเราถึงโดนตลอด..
.
.
ทำไม.. พี่เราไม่เคยโดน?
.
เพราะพี่เราเป็นลูกชายสินะ.. เพราะพี่เราเรียนเก่ง พี่เราหน้าตาดี พี่เราเพอร์เฟ็คสินะ
เรามันลูกเลว โง่ ไม่ตั้งใจเรียน กระแดะแต่งคอสเพลย์ใช้เงินทิ้งขว้าง ร่านไปวัน ๆ งั้นสินะ?
.
.
บางคนอาจคิดว่ามันคือการน้อยใจของน้องธรรมดา ๆ
.
.
แต่มันไม่ใช่.. เราสังเกตมา5ปีแล้ว
เราโดนเธอคนนั้นตะคอกใส่ตลอด เวลาเราไม่สบายเธอบอกให้ไปกินยานู่นนี่และไม่สนใจอะไร
แต่พอเป็นพี่ เธอจะคอยดูแลอย่างดี หยิบยาให้กิน งานบ้านไม่ต้องทำ แล้วหันมาบอกว่าไปทำงานแทนพี่หน่อย
เราก็ยอม.. แต่พอหลัง ๆ มา.. พี่แกล้งป่วยเพราะจะได้ไม่ทำงาน เราสังเกตมานานแล้ว..
ทั้ง ๆ ทีพี่แกล้งป่วย.. เธอคนนั้นยังดูแลเอาใจใส่อย่างดี..
ทั้งที่เราป่วยบ่อยกว่าและแรงกว่าพี่เขา ทำไมเธอไม่สนใจเราเลยละ.............. 
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ทำไมเราป่วยบ่อยนะหรอ?
เพราะตอนที่เราเกิดมาเกือบตายนะสิ..
เกิดมาตัวเล็กมาก หมอบอกว่าไม่รอดแล้ว
ทั้ง ๆ ที่เราควรจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้น ทำไมเราไม่ตายละไม่เข้าใจ
เกิดมามีชีวิตเหี้ย ๆ แบบนี้ยอมตายดีกว่า!!
.
.
.
เราเครียด ปวดหัว ร้องไห้เกือบทุกวันเพราะเรื่องนี้
เธอคนนั้นอะไร ๆ ก็โทษเราหมด ตะคอกใส่เรา 
เราทำอะไรไม่พอใจก็ตะคอก
พอบอกว่าหนูไม่ชอบ เธอคนนั้นก็บอกว่า แล้วทำไมไม่ปรับตัวเข้าหาบ้างละ!
.....
แล้วคุณไม่คิดจะปรับตัวเข้าหาเราบ้างเลยหรอ??
.
.
.
.
.
.
.
.
เสียงแบบนั้นนะ.. ไม่อยากได้ยิน.. ไม่อยากได้ยินอีกแล้ว..
เสียงแบบนั้น.. ทำให้เรากลายเป็นเด็กเก็บกด ขี้กลัว กลัวว่าจะไม่มีใครรัก
.
.
เรารู้เราคือเด็กมีปัญหา เด็กเก็บกด..
เรามันแย่ เรามันเหี้ย เราไม่มีอะไรดี ทำอะไรไม่เคยถูกใจคนรอบข้าง ถูกลืมตลอด
.
.
.
.
.
ไม่เอาไม่เอาไม่เอาไม่เอาไม่เอาไม่เอาไม่อยากให้เป็นแบบนี้อีกแล้วไม่เอา!!
.
.
.
ขอโทษค่ะขอโทษค่ะขอโทษค่ะหนูขอโทษหนูสมควรตายหนูไม่ควรเกิดมาหนูไม่ควรมีชีวิตอยู่
.
.
.
หนูเหงาหนูต้องการคนมารักหนูไม่ไหวแล้วหนูไม่อยากอยู่คนเดียว..
.
.
.
.
.
เธอคนนั้นรู้ไหมว่าเรารู้สึกแย่แค่ไหน..
ทั้ง ๆ ที่หนูรักเธอมาก หนูพยายามทำดีให้เธอชม..
แต่สิ่งที่เราได้กลับมานั้น.. ไม่คุ้มค่าเอาซะเลย...
.
.
ตอนนั้น.. เรายังเด็ก ๆ สักป.1
เราเห็นต้นมะเฟืองออกผลแล้ว
เราอยากเด็ดมันมาให้ท่าน
เราก็เด็ดมันออกมา.. ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้มันยังดิบอยู่..
เราเอาไปให้เธอคนนั้น..
"แม่ ๆ หนูเอามะเฟืองมาให้ เย็นนี้มากินกันนะ"
"..... มันยังไม่สุกเลยจะเด็ดออกมาทำไม!!!!!"
.
.
.
.
.
ตอนป.3 เราขอให้เธออ่านหนังสือให้ฟัง
เธอไม่ยอมอ่านสักที เราเลยลงไปขอบ่อย ๆ เธอคนนั้นนั่งดูทีวีอยู่..
"แม่เมื่อไหร่จะอ่านหนังสือให้ฟังอะ"
"โอ้ยยย!!! น่ารำคาญ!!! ขึ้นไปนอนได้แล้ว!!"
.
ไหนบอกจะอ่านให้ฟัง..? สัญญากันไว้แล้วไม่ใช่หรอ..
ทำไมถึงผิดสัญญาละ..
.
.
.
เราไปกินข้าวกับครอบครัว..
พวกเราคุยกันเรื่องอาชีพของเรากับพี่ในอนาคต..
"โตขึ้นอู๋อยากเป็นวิศวะ"
"หรอ อาชีพนี้ต้องใช้ทักษะคณิตศาสตร์นะ"
"โตขึ้นหนูขายของ ขายพวกเสื้อผ้าตามสยามอะ"
"ถ้าโตขึ้นอิ่มจะทำอาชีพแบบนั้นนะ แม่ไม่ส่งมาอยู่อีพีหรอก! ไปมั้ย? ภาคปกตินะ ย้ายให้ก็ได้เลยนะ"
เธอยิ้มเชือดเฉือนใส่เรา เรารู้สึกแย่มาก น้ำตาแทบไหล 
โตขึ้นเราอยากทำอาชีพนี้จริง ๆ เราชอบการเลือกเสื้อผ้า เราชอบอิสระ..
"อิ่มเป็นพยาบาลก็ดีนะ.."
เธอพูดแบบนี้บ่อยมาก..
.
ไม่เอา.. เราไม่อยากเป็นพยาบาล.. เราเกลียดการเป็นพยาบาล..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หลาย ๆ คนคงจะบอกว่า.. ให้เปิดอกคุยกับเธอคนนั้น
เราพยายามแล้ว แต่เธอไม่ยอมฟังอะไรเราเลย ตะคอกกลับตลอด
เราไม่กล้าเถียง เพราะกลัวเรื่องมันจะบานปลาย มีอยู่ครั้งนึงครอบครัวเกือบแตกหักเพราะเรากับแม่..
เราปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นไป..
เรายอมเจ็บเอง.. ดีกว่าให้เธอเจ็บ..
เราไม่อยากทำเธอร้องไห้..
แต่เรากลับร้องไห้เอง..
เรายอม.. อย่างน้อยเธอก็ไมร้องไห้เพราะเรา..
.
 
เราทำอะไรไม่เคยถูกใจเธอคนนั้นสักที
เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอคนนั้น เรารักเธอคนนั้นมากกว่าชีวิตของเราเองเสียอีก
.
การที่เธอทำแบบนี้กับเรา ทำให้เรารู้สึกว่า...
เราไม่เหลือใครอีกแล้ว...
.
.
มีอีกหลายอย่างที่เราอยากระบาย.. แต่มันเอามาพูดไม่ได้.. จริง ๆ..
Tags: drama

Comment

Comment:

Tweet